Blog: Waarom zijn er zo weinig vrouwen in de politiek?

(02 januari 2019)

Als oprichter van het grootste feministische platform van de Benelux mag ik de laatste jaren opeens met sterke regelmaat komen verklaren aan het patriarchaat waarom “die vrouwen nog steeds niet tevreden zijn en waarom feminisme nog nodig is”.

Hadjar Benmiloud
Foto: Femmy Weijs

Te pas en te onpas willen redacteuren van talkshows en radioprogramma’s me verleiden tegenover een man te gaan zitten die feminisme onzin vindt, om in een paar flitsende minuten een paar millennia aan complexe ongelijkheden samen te vatten met het liefste een duidelijke en twitterbare strijdkreet aan het einde. Daarin meegaan heb ik nu afgeleerd. Iemand te overtuigen van je strijd om gelijkheid werkt zelden. In de strijd om gelijkheid hebben we ook niet altijd begrip of overtuiging nodig. Wat we nodig hebben, is verandering. Moeten we begrijpen waarom de ongelijkheid is ontstaan, om haar te kunnen  bevechten? Moet het argument voor verandering echt altijd worden onderbouwd met een powerpointpresentatie van al die jaren waarin het hetzelfde is gebleven? Misschien wel. Het is eigenlijk heel gek dat de mensen die pleiten voor verandering altijd worden belast met de verantwoordelijkheid het verleden uit te leggen - maar misschien is dat nodig. Het heersende idee is immers dat als iets vanzelf is ontstaan, het ook vanzelf moet worden opgelost. 

In een ideale wereld hoeven we alleen maar naar de toekomst te kijken, maar soms moeten we het verleden iets beter begrijpen om een andere toekomst te kunnen zien. Dus als we meer vrouwen in de politiek willen, zullen we in deze wereld altijd eerst moeten beargumenteren waarom er überhaupt zo weinig vrouwen in de politiek zitten. Dit vind ik, zoals u nu hopelijk intussen wel doorheeft, eigenlijk enorm zonde van de tijd, en bovendien zijn er ook gewoon wetenschappers die het veel beter en genuanceerder kunnen uitleggen. Maar goed, laten we dan heel snel nog even een allerlaatste keer bij wijze van hoofdkwartieroverleg die vermoedelijke oorzaken doornemen. Want alleen wie het weet, mag iets zeggen.

Waarom zijn er zo weinig vrouwen in de politiek? Is het de schuld van vrouwen zelf, die altijd maar zeuren over voor de kinderen willen zorgen en onzeker zijn op de werkvloer? Of zou het iets te maken kunnen hebben met een systeem waarin een vrouw in een beginnend gezin eigenlijk altijd de kleinste kostwinner is van wie de meeste - zo niet alle - zorgtaken worden verwacht? Die economische last wordt opgelegd door haarzelf en haar familie, maar ook haar man, de werkgever van die man en Mark Rutte die 5 dagen vaderschapsverlof in plaats van 3 veel te controversieel vond. 

Maar waarom zijn er zo weinig vrouwen in politiek? Zou het zijn omdat politiek meer iets voor mannen is? Of zou het iets te maken kunnen hebben met hoe politiek door mannen wordt ingevuld - met eisen die niets met politiek te maken hebben, maar vooral met het zijn van een man zelf? Dus waarom zien we dan weinig vrouwen in de politiek? Is het maken van 60-urige werkweken plus het bevechten van alle uitsluitende mechanismen zo veeleisend, dat we misschien niet van ze kunnen verwachten dat ze alle zorgtaken op zich nemen terwijl hun mannen dat niet doen? Heeft het misschien bijvoorbeeld iets te maken met het feit dat er voor mannen met pappadagen geapplaudisseerd wordt terwijl vrouwen die iets over hun kind zeggen, van werkvloeren worden weggehoond? 

Waarom zijn er zo weinig vrouwen in de politiek terwijl onze volksvertegenwoordigers een volk vertegenwoordigers dat voor de helft uit vrouwen bestaat? Hebben we wel een idee wie de volksvertegenwoordigers vertegenwoordigen is de vraag, wanneer dividendbelasting bijna het woord van het jaar is geworden. Mannen onder elkaar, die zijn soms wat onprofessioneel met een veel te grote afstand tot wat er in de samenleving gebeurt. 

Waarom hebben ze zo weinig vrouwelijke politieke collega’s? Misschien zijn het er wel erg veel, als je bedenkt onder welke omstandigheden er wordt ingevochten. Misschien is elke vrouw die er zit wel 10 keer zo goed als haar mannelijke collega’s zijn. En misschien kennen we niet alle redenen dat er nog steeds zo weinig vrouwen in de politiek zijn, en hebben we zelfs met alle uitleg ook nog steeds niet allemaal alle oplossingen paraat. Wel zijn dit allemaal redenen om alle vrouwen in de politiek en alle mensen die helpen om voor meer vrouwen in de politiek te zorgen, een extra applaus te geven. Daarom ben ik heel blij dat ik mag meedenken over wie er allemaal in aanmerking komen voor de Ribbius-Peletier-penning de komende jaren, een prijs die vernoemd is naar een vrouw waar tevens geen extra applaus aan verspild is.

En voordat ik het vergeet: hierbij nog een strijdbare kreet die je kunt gebruiken als hashtag op sociale media: #MeerVrouwenInPolitiek #PeletierPenning.

Kandidaten aanmelden

Ken jij iemand die een actieve rol voor vrouwen vervult in de politiek? Iemand die vrouwen inspireert en laat zien dat politiek leuk is? Leeftijd speelt hierbij geen rol. Iedereen kan tot 14 januari kandidaten aanmelden voor de Ribbius-Peletier-penning.

Hadjar Benmiloud

Uitgelicht