“Queer mensen zijn niet altijd gespierde witte mannen”

Soehail heeft een Pakistaans-Iraanse vader en een Zweeds-Nederlandse moeder. Toen hij 12 was, kwam hij uit de kast. Het viel een vriend op dat hij nooit vriendinnetjes had en die suggereerde dat hij misschien homo zou zijn: “Ik dacht ‘huh, wat is dat nou!?’ en ben toen een encyclopedie ingedoken.” Nadat een jaar later een andere vriend hem zoende, dacht Soehail: “Oh ja, het klopt wel. Ik ben homo.”

Coming-out

Deze openbaring kwam een maand voor Pride. Hij meldde zich destijds meteen aan om mee te varen met COC Nederland, een organisatie die zich inzet voor LHBTQI+-rechten: “Eigenlijk was dat mijn echte coming-out, want ik had het toen nog aan niemand verteld.” Ook toen gaf Soehail een interview. Het verhaal verscheen in een tijdschrift voor scholieren. Zo kwamen zijn schoolvrienden achter zijn coming-out: “Ik vond dat zo gaaf, het was een bevrijdende ervaring.”

Maar deze positieve gebeurtenis stond in schril contrast met de situatie in Iran, waar zijn vader vandaan vluchtte. Homoseksualiteit is daar streng verboden. Seksuele handelingen tussen mensen van hetzelfde geslacht zijn strafbaar en in sommige gevallen staat er zelfs de doodstraf op. Soehails verhaal bereikte ook zijn familie in Iran: “Gay zijn is daar behoorlijk problematisch, dus dat was best een ding.” Hoewel zijn familie redelijk mild tegenover zijn homoseksualiteit staat, heeft Soehail zijn coming-out niet als gemakkelijk ervaren: “Zowel mijn vader als mijn moeder zijn strenggelovig, ze vonden het in het begin best moeilijk.” 

Begrip

Door de jaren heen veranderde in Nederland het maatschappelijke debat over LHBTQI+, herinnert Soehail zich: “Er kwamen pestprotocollen en de zichtbaarheid van LHBTQI+'ers nam toe. Dat heeft er denk ik wel aan bijgedragen dat het leven als LHBTQI+-persoon beter is geworden.” Mede door de bredere maatschappelijke acceptatie groeide ook bij zijn ouders geleidelijk het begrip voor zijn homoseksualiteit. Inmiddels zijn zij zijn steun en toeverlaat: “Op een gegeven moment konden ze het accepteren en tegenwoordig zien ze mijn queerness juist als een verrijking.” Ook met zijn familie in het buitenland heeft hij nog regelmatig contact: “Als ik daar ben, word ik elke keer hartelijk ontvangen. Ze zien mij in eerste plaats als mens.”

20 jaar later

Bijna 20 jaar later vaart Soehail weer mee tijdens de Canal Parade, dit keer met de boot van de provincie Noord-Holland. Hij neemt zijn jeugdliefde Rob-Thomas mee, die hij ontmoette tijdens een zomerkamp in Heiloo. Samen zetten ze zich actief in voor vluchtelingen uit de LHBTQI+-gemeenschap. Rob-Thomas heeft zijn eigen stichting, waarmee hij via buddyprojecten ondersteuning biedt en evenementen organiseert. Daarnaast ondersteunt Soehail hen bij het vinden van huisvesting en scholing. Zo helpen ze vluchtelingen hun plek in Nederland te vinden. 

Diversiteit en inclusie

Soehail en Rob-Thomas willen aan Pride vooral diversiteit toevoegen: “Pride kan behoorlijk eentonig zijn, terwijl het juist een verhaal moet zijn van verschillende culturen en achtergronden.” Niet alleen Soehails biculturele achtergrond speelt hierbij een rol, maar ook het feit dat Rob-Thomas gebruikmaakt van een rolstoel: “Voor iemand in een rolstoel ligt het niet altijd voor de hand om met dit soort dingen mee te doen. Het is mooi dat de provincie deelname aan Pride op deze manier toegankelijk maakt,” zegt Soehail, want: “queer mensen zijn niet altijd gespierde witte mannen.”

Soehail ervaart Pride dan ook niet simpelweg als een feestje, maar eveneens als protest: “Pride is noodzakelijk. Op veel plekken staan LHBTQI+-rechten onder druk en het debat polariseert enorm, zeker door de opkomst van sociale media. Kijk maar naar wat er in de Verenigde Staten gebeurt. Daarnaast zijn er nog steeds verschillende landen waar de doodstraf staat op homoseksualiteit.” Maar, voegt hij eraan toe: “Pride is naast een protest ook een moment om te kunnen vieren wie je bent.”

Overal welkom

Het thema van dit jaar, Unity, sluit hier mooi op aan. Soehail: “Noord-Holland is heel divers met veel verschillende plekken en mensen met verschillende achtergronden, maar toch zijn we allemaal met elkaar verbonden.” Voor hem is dat precies waar Pride om draait: ruimte maken voor verschillen, zonder die verbondenheid te verliezen. “Van Alkmaar tot Haarlem, je bent overal welkom.”