Statenleden krijgen herdenkingsmunt Hollandse Waterlinies

Met de munt spreekt de organisatie waardering uit voor de rol van Statenleden als ambassadeur van het UNESCO‑Werelderfgoed. De munt is in een beperkte oplage geslagen en maakt deel uit van een serie munten van werelderfgoederen in het Koninkrijk der Nederlanden. 

5 jaar UNESCO Werelderfgoed 

De uitreiking staat ook stil bij een mijlpaal: 5 jaar geleden werd de Nieuwe Hollandse Waterlinie toegevoegd aan het UNESCO Werelderfgoed Hollandse Waterlinies. De Stelling van Amsterdam had die status al sinds 1996.  

Gedeputeerde cultureel erfgoed, Jelle Beemsterboer: “De Hollandse Waterlinies vormen een uniek systeem van verdedigingswerken waarin water, landschap en militaire techniek samenkomen. Het behoud van dit bijzondere erfgoed is belangrijk, omdat het laat zien hoe Nederland al eeuwenlang water en landschap inzet voor veiligheid. Door de waterlinies te behouden, houden we niet alleen onze geschiedenis levend, maar geven we ook toekomstige generaties de kans om ervan te leren en dit bijzondere erfgoed te ervaren.” 

De Hollandse Waterlinies werden aangelegd om het westen van Nederland, en met name Amsterdam, in oorlogstijd te beschermen. Door grote gebieden gecontroleerd onder water te zetten, kon een vijandelijke opmars worden vertraagd of gestopt. Forten en vestingen versterkten de verdediging op strategische punten. 

Het werelderfgoed vormt tegenwoordig een groen lint van ongeveer 200 kilometer lang en 1 tot 5 kilometer breed. In het gebied liggen 96 forten, 2 kastelen en 6 vestingen. Daarnaast zijn er meer dan 1.000 betonnen verdedigingswerken, zoals bunkers, kazematten en groepsschuilplaatsen. Het systeem wordt ondersteund door een uitgebreid watermanagementnetwerk met meer dan 100 militaire sluizen, dijken en kanalen. 

Samenwerking tussen provincies 

De provincies Noord-Holland, Utrecht, Gelderland en Noord-Brabant beschermen samen de Hollandse Waterlinies. Zij werken aan het behoud van het werelderfgoed en maken het gebied beter zichtbaar en beleefbaar.   

Daarbij zoeken de provincies steeds naar een balans tussen het beschermen van de bijzondere erfgoedwaarden en andere maatschappelijke opgaven, zoals woningbouw, de energietransitie en bereikbaarheid. Voor deze opgave werken zij samen met het Rijk, gemeenten, waterschappen, terreinbeheerders en particuliere eigenaren in het gebied.